terugblik gubbiotocht 2019

In september 2019 vertrokken we met 14 deelnemers op de korte staptocht van TAU: de Via della Pace van Gubbio naar Assisi. 

een kort verslag

De eerste dag brachten we een bezoek aan de stad Gubbio en klommen we naar de Monte Ingino. Drie dagen volgden we de weg die Franciscus meermaals liep tussen Gubbio en Assisi. Stappen door het glooiende landschap was een bron van rust en verstilling. Onderweg werd elke tochtgenoot een vriend. ’s Avonds samen aan tafel gaan in La Toretta bevorderde die onderlinge verbondenheid nog meer.
                                                                                                      
Aankomen in Assisi, ja dat was ons doel. Maar het was meteen een plotse overgang van de rust in de natuur naar de drukte van een toeristisch centrum. Tegelijkertijd voelden we ons wel heel kort bij Franciscus en Clara. We hadden het voorrecht dat Francine Demarsin er toevallig ook was. Op een boeiende manier bracht ze ons de spiritualiteit van het Kruis van San Damiano bij. Twee dagen hadden we nog om Franciscus en Clara te ontmoeten op de bijzondere plekken in en rond Assisi. Ja, veel te kort, maar toch lang genoeg om ons helemaal thuis te voelen in de smalle straatjes en vlot de weg te vinden (naar de ijsjesbar). Ons hotel Belvedere was prima gelegen om te genieten van de prachtige zonsondergangen.

enkele getuigenissen van deelnemers

Terwijl we wandelden op de ‘Via della Pace’ ontmoetten we elkaar en kwamen we tot rust. We zochten ons eigen spoor, door van op afstand naar ons leven thuis te kijken. Daarbij lieten we ons inspireren door het verhaal van Franciscus en Clara van Assisi wiens boodschap vandaag verbluffend actueel blijft. We spiegelden ons aan hun kwetsbaarheid en hun kracht. Zo (her)ontdekten we wat ons in het leven drijft en waaraan we trouw willen blijven. We deden dit vanuit een open spiritualiteit, met ruimte voor stilte en verdieping, kansen tot ontmoetingen gesprek, waarbij iedereen zichzelf kon zijn.

Zo fijn om te voelen dat het stappen, de verhalen, de stilte, rust, nabijheid, verbondenheid, het delen... en ook de toffe gezelligheid samen zo een diepe innerlijke vrede geven. (Hilde)
 
Ik heb genoten van de mooie landschappen, het warm gezelschap, het zingen, dansen en onderweg zijn, de tekstjes die we meekregen,... Ik voel heel veel dankbaarheid. (Patricia)
 
Het was de eerste keer dat ik een pelgrimstocht meedeed. Wat me vooral getroffen heeft is de liefdevolle omgang van alle mensen onder elkaar. Het zo attent zijn, zo begripsvol, zo warm, zo open, zo respectvol en zo vol acceptatie van de andere persoon maakten een diepe indruk op mij. Ik heb dit zelden meegemaakt. Samen creëerden we een energie van ‘onvoorwaardelijke liefde’ waarvoor mijn dank aan allen. En natuurlijk ook mijn dank aan de Heilige Franciscus en de Heilige Clara die dit hebben ondersteund. (Hilde)
 
Ik wil jullie nog allemaal bedanken voor de fijne week en het samenzijn, de fijne attente aandacht die soms wel goed van pas kwam, een kwinkslag, het stappen, de voorhoede en de achterhoede, de gebeden, de natuur, de kring, de sacrale dans, het verhaal van Franciscus ... Mijn hart zingt en is rustig. (Martine)
 
Het was een ongelooflijk mooie reis waar ik toch mezelf mocht tegenkomen!!! Heb dan ook ontzettend veel liefde ontvangen, ik ben een heel ander mens. (Thérèse)

Ik had het nog gezegd: we hadden daar moeten blijven! Hebt ge die blauwe lucht gezien toen we daar vertrokken? Niet te doen, ik wil terug! Bij het verder openen van mijn mailbox was er zeker geen twijfel meer: ik ben 'van de berg afgedaald'. Terug in het veld met mijn twee voeten. Letterlijk en figuurlijk de regen in. Gisteren ging er nog de melodie door mijn hoofd: 'o come è bello egioioso,...' vandaag niet meer. Ik koester nog even de lichtbruine tint op mijn huid vanwege die warme Italiaanse zon. Oh we hadden daar moeten blijven! Ik weet het, ik weet het: het einde van de staptocht is het begin van de grote staptocht hier op het terrein. Maar de gevoelens zweven nog ergens bij onze groep in Italië. Nagenieten is dat. Maar wacht, er is nog iets dat ik constateer. Als ik mij neerzet voel ik dat er een diepe rust in mij is. Alsof ik een kalmeringspilleke gehad heb. Een zekerheid, een vaste grond, een rust. Laat die bruine tint van mijn huid afregenen maar geef dat ik mag blijven in die vrede. Of tenminste de moed behoud om deze terug op te zoeken als het nodig is. (René)

Ja, we staan hier terug met onze beide voeten in de dagdagelijkse realiteit, maar in ons hoofd klinken nog de vele liederen en in ons hart leeft er iets voort van Franciscus. En de verbondenheid met ons bijzonder groepje, de natuur van Umbrië, de Italiaanse gastvrijheid en gastronomie, ja, het blijft in ons geheugen gegrift. Dank aan iedereen. Laat het nu maar even regenen, zuster water, morgen is broeder zon daar weer!  (Georgette en Vic)