Tussen Worms en Kirchberg an der Jagst in twee afleveringen.

Eigenlijk volg ik vaak rivieren zoals mijn heeeel verre voorouders dat ook deden 😊. Vooral de Jagst keert regelmatig terug.
De laatste km's naar het pension in Viernheim lopen door industriegebied. Eens aangekomen moet ik een telefoonnummer bellen waarmee ik de code voor een kluisje, waarin mijn kamersleutel, krijg. 

Ik kan mezelf dan binnenlaten. Boekte ik wel het juiste type hotel? 🤔. Jawel hoor, propere eenvoudige kamer, 's avonds -  lekkere pizza  - en 's morgens bij het ontbijt alleen maar truckers 😊.
De dag erop te gast bij de Benedictijnen in Heidelberg. Prior Pahl , een hartelijke zestiger  - 35 jaar leerkracht - wil onder geen beding dat ik betaal voor mijn overnachting, tot hij bedenkt dat mijn bijdrage kan dienen voor hulp aan Oekraïne. 
Eerst koffie, dan op uitnodiging een half uur vespers, op weekdagen in het Duits.
De prior zingt voor. 3 kranige monniken geven het antwoord in opperste concentratie waarbij ze mooi samen een half toontje zakken. Om te vermijden dat het keldergezangen worden, trekt prior Pahl telkens terug dat halve toontje op. Als dat geen broederlijke zorg is. Een vierde monnik in rolstoel, zingt in gedachten mee. Hij draagt het zwarte keppeltje van een priester. Een zesde jongere monnik is op reis en de zevende is ziek.
Ik mag mee avondeten met de monniken in stilte. Een monnik leest ons een bloemlezing van gebeurtenissen voor.
Prior Pahl ruimt al even zorgzaam af.
Nadien blijkt dat de voorlezende monnik, die nu ook mag eten, 25 jaar in Rome werkte als vertaler van oude teksten - maar toen was hij nog jong! Een ondersteunende hand gaat plots van zijn kaak en hij gaat zowaar een stukje rechter zitten. 😊. Ik mag slapen tussen studenten aan wie er kamers worden verhuurd. "Maar het zijn brave". 
Toch schoon dat ze dat stukje wereld met mij deelden. En als Heidelberg verlost zal zijn van zijn wegenwerken en steigers is bezoek zeker de moeite waard!

De volgende dag heeft mijn rugzak een "off-day". Waaraan ik ook friemel of trek, hij wil niet meewerken. Het is nochtans een lange dag en ik begin aan mijn meerdaagse trek oostwaarts. Dat ik me mispakte aan "avond maal" - brood met beleg is dat ook - helpt ook niet veel. Maar 2 bolletjes zelfgedraaid ijs bij een Italiaan waar de Chef zijn deeg meesterlijk in het rond zwiept, en 's avonds een heerlijke lasagne bij een al even fiere andere Italiaan, maken veel goed. Dat wordt nog leuk in Italië 😋😋.
Het compleet verouderd pensionnetje in Neckarbischofsheim wordt gerund door een dame van oosteuropese oorsprong en haar vader die bewonderend kijkt naar mijn pelgrimkaart waar nu toch al een kleine maand stempels op staan. De volgende morgen komt er al vroeg veel leven uit de gokmachines in het zaaltje tegenover de ontbijtzaal. Een pension met 1 klant moet toch ergens van kunnen leven 😁.
En mijn rugzak is weer helemaal mee!
Wordt vervolgd.