De derde dag krijg ik als welkome compensatie tot Castel Maggiore een mooi geschoren dijk naast een halve Reno. Het water moet ergens afgetapt zijn 🤔.
Het interieur van hotel Olimpic dat in geen 60 jaar vernieuwd is en het flink getatoeëerde mannelijke personeel en kokkin zouden niet misstaan in een maffiosi-film. Een deel van de lichtjes in de oude lusters in het restaurant werkt niet. Misschien houdt hun baas wel ergens in een achterkamertje met een whisky en een sigaar de touwtjes in handen 😜. De overige gasten op één gezelschap na zijn allemaal mannen. Maar het personeel is vriendelijk, mijn kamer is proper en ik eet een lekkere kipfilet. 
De laatste 8 km's naar Bologna centrum volgt, kwestie van alternatief toerisme, nog eens 3 km wegenwerken, met zigzaggende wandelstrook 👏! Maar ik ben in Bologna! 

​De vallei meandert verder oostwaarts,  uitgesleten door de Etsch, soms wijd uitlopend, soms met slanke taille. De dorpjes nestelen zich deels tussen de wijngaarden (en nog altijd appelgaarden), deels tussen de groene nopjes. Bolzano is wel een heel grote vlek 😛.
Maar oeioei, de flanken beginnen wat in te zakken en vanaf Volargne schieten er nog enkel ruwe steile wanden over waar klimmers hun handen, en voeten vol mee hebben 😮.
De armen wedijveren nog om ter langst, de linkse wint maar tegen Verona is alles polder-plat!
Naast bruggen vindt je hier en daar over de breedte van de Etsch een trede, afgeboord met 2 rijen, brede staptegels. Aan beide oevers leidt een ruw verweerd trapje ernaar toe. Ik kreeg onderweg een kleintje van een meter of 6 over een riviertje. Eerst grote ogen 👀 maar ging goed. Toch wel blij dat ik naast mijn stok ook nog ouderwetse stevige hoge stappers aan mijn voeten heb.
In de vallei had elk type verkeer meestal zijn eigen plek maar nu de armen wegvallen is koning auto heer en meester. Noodgedwongen sloot die een pact met de vele wielrenners die, zeker in het weekend, hun plaats opeisen op de weg. Maar steek daar nu niet teveel voetgangers bij en toch zeker geen pelgrims die te voet van stad naar dorp naar stad trekken. 
Maar oefening baart kunst. Elke iets uitwijkende auto krijgt een zwaaitje van mij en voor eentje mocht ik snel een struik induiken. Voor dikke vrachtwagens zoek ik de berm op. Hier en daar zorgt een gemeente, toch binnen zijn grenzen, voor een gedeeld voetgangers/fietspad. Ik nodig mijn collega-pelgrims, kwestie van bewustmaking, om ook eens de oostelijke route te nemen 😜.
Maar Italianen hebben een goed hart. Gisteren, naar Bovolone, vroeg een vriendelijke vrouw met een lief klein hondje me binnen om iets te drinken. Zij sprak heel goed Spaans en had veel ervaring met lange reizen in Zuid-Amerika. Haar man sprak heel goed Engels. Beiden hadden grote interesse voor mijn wel en wee onderweg. Hij had nog geen alleen-reizende pelgrim ontmoet en was hierover zo verwonderd dat ik van verbazing hun naam vergat te vragen.
Vandaag, onderweg naar Legnago, nam de barbedienende twintiger de bloglink over. Ze vond zo'n pelgrimstocht te voet wel heel cool 😁.
Morgen trek ik naar het dorpje Trecenta en dan mag ik zuidwaarts naar de Po-vlakte, richting Bologna.
En voor wie met het welbevinden van de koekoek zou inzitten: Ik hoor er elke ochtend minstens twee 😛.

Zijn voorgestelde mooie alternatieve route door het landschap blijkt een drukke autobaan met vangrails te zijn. Te gevaarlijk voor arme pelgrims te voet. Linksom kan ook niet wegens snelweg. Hij weet niet of het pad aan de andere kant van de dijk doorloopt dus waag ik me toch verder . 
Zo'n 3 km later, een wegvullend hek waar ik voorzichtig langs het paaltje op de dijkhelling draai, kwestie van niet met rugzak en al van die helling te totteren. Een peulschil vergeleken met de versperring op weg naar Nauders. Ik hobbel voort over een afgegraven weg op veilige afstand van 2 in de keien van de dijkhelling woelende kranen, en loop mee terug naast een mevrouw met fiets waaraan 2 zware zakken. Ze is me een eindje voor en passeert het hekken gemakkelijk via die steile berm. Dat verdient zeker een level 2: versperringen nemen 😊. De me tegemoet komende dame tegen wie ik "Gerade aus" gebaar, blijkt een personeelslid wegenwerken te zijn 🤔, en dat het toch niet de bedoeling is... Na korte discussie - linksom gevaarlijk, drukke snelweg, rechtsom ook drukke baan zonder fietsbaan - haalt ze haar schouders op en kan ik verder. 
Na de werken worden tegenrijdende fietsers, soms met anhangkarretje, die linkse snelweg opgeleid 👀. Nog 2 km verder ligt het andere hekken in 3 stukken op de berm van het dijkpad. Positief: werken worden vooraf aangeduid. Minpuntje: misschien goed alternatief voorzien voor fietsers en voetgangers 😜.
Trente ligt lang uitgerokken geprankt in de lange vallei. Mijn B&B ligt hoog op de flank maar toch verrassend dicht bij het mooie toeristische centrum. Maar eerst grote wasnamiddag. Alles in de machine en ik noodgedwongen in huis 😛. 
De volgende dag wordt een heerlijk toeristendagje.
Een openstaand poortje aan de Via dei Giardeni leidt me naar een groen domein, gesticht door een Jezuïet waar men mensen helpt om hun leven terug op de rails te krijgen. De gewezen animator van de Samana Nieuwjaarsweek komt terug wakker en ik stuur verschillende foto's naar Stijn van de Franciscaanse beweging. 
Verder even passeren langs een vestiging met heel oude roots waar de opeenvolgende bouwheren naast en op hun vorige bouwden, en een nog oudere Dom gewijd aan San Vigilio (4e eeuw) met grote crypte. Omvangrijke schoonheid valt moeilijk te fotograferen.
Nu op pad richting Verona en definitief langs Assisi, en de "Via Claudia" en mijn plan B: "Via Francigena" naar huis gestuurd met de post.

Na de Reschensee (eigenlijk de Etsch die tegengehouden wordt door een dam) komt de Haidersee. En Annette nam een dagje rust in het dorp en haalt me te voet in. We zijn allebei van 1961. Zij verloor haar man op relatief korte tijd aan jongdementie en ik begrijp dat ze, plaatsen waar ze vroeger samen op fietsvakantie gingen, nog eens aandoet per (niet-elektrische) fiets als deel van het verwerken. Ze wil nog naar Verona.
Moedige flinke vrouw. Ik toon mijn blog en we wisselen mailadressen uit. Zij keert terug en ik ga verder. Ik mag van Annette zonder vertaal-app mailen. Ze krijgt voortaan berichten met persoonlijke grammatica, und von die "der-das-die-die" mache ich ein gute Suppe 😉. 
De volgende dag ontvouwt zich een langgerekt bont groen gekleurd laken, de opstaande zijkanten vol met groene nopjes. 🥰 🤩 En ik mag daar een hele week in afdalen! Ik besef dat ik flink vanonder mijn kap moet blijven rond kijken. In de regen ruikt alles nog zo fris 😊.
De Etsch, ontsprongen aan de Reschenpass, nu al een krachtige rivier zal me een heel eind blijven vergezellen.

Haar man is na een korte ziekte overleden en ze moet het pension nu - weliswaar met een hulp - alleen runnen.  Ze vindt vrede en energie in het buikgevoel dat God het zo voor haar bedoeld heeft. En of ik onderweg nog eens aan haar wil denken. Ze is heel welkom bij het groepje dat in gedachten meereist naar Rome 😊.
"ZIP!" westwaarts door de prachtige, zonovergoten Wiesen (weiden dooraderd met grachten en riviertjes) van een langgerekte vallei met soms slanke taille en sporadisch wat industrie.
"ZIP!" In Landeck het hoekje om en terug oostwaarts naar het verrassend, en adembenemend 😛 hoog gelegen Fliess met onderdak in de kelder-met-zicht-op-de-tuin van de pastorij. Pastoor/herder Tausch liet hier speciaal voor pelgrims een studio installeren. "Plaats genoeg en 10 euro is ook genoeg"!
De kloeke, grijze, bruin verweerde man voelt goed vergroeid met zijn dorp. Vijf minuten voor de mis begint, verstoort mijn openen van een zijdeur een beetje het rozenkransgebed van zeker 20 parochianen 🤔. Tijdens de mis kwijten 5 misdienaartjes zich ernstig van hun taak. En nadien ook nog de aanbidding van het sacrament met een deel van de misgangers.
Na een kloeke mueslipap, bereid door zijn huishoudster en herderlijke zegening - dankewel pastoor Tausch - trek ik de volgende ochtend, mee met de Inn, in een grote bocht zuidwaarts richting Reschenpass. 
De etappe naar Nauders kent zowel voor pelgrims te voet als per fiets zekere uitdagingen. Ik stel voor om "verboden route" aan het BEGIN van een pad te plaatsen 🤪. Deze over de Reschenpass met zijn zacht glooiende alm is een makkie. 
En juist aan de grensstreep stopt het met regenen. Tiritomba Italia! 😁

Na 14 km krijgt mijn gsm-app kuren. Ik moet de laatste 17 km op de dubbele lijn tussen het heen en weer razend verkeer van een E lopen. Voor die app is dat een wandelpad: allerminst leuk. 😡
Ik slinger zo'n 7 km links en rechts van de E op en neer over allerlei soorten paadjes en wegen, en denk niet meer aan een warme lunch. Ter hoogte van de verre Heiterwangensee heeft Oostenrijk, jawèèèl speciaal voor mij, snel een aantal nieuwe, vers geasfalteerde fietspaden naast de E aangelegd: uiteraard heel leuk!  Een occasionele plensbui neem ik er dan graag bij. 
Barbara en Walter heten me hartelijk welkom: ajaaa leuk! En of ik eerst iets wil drinken in de bar. Boven gaat een schuifdeur open en mijn mond vol tanden ook. Een buitenaardse kracht heeft Luc en Linda, 2 van mijn jaarlijks meereizende vrienden, neergepoot voor een Italiaanse en nog wat andere vlaggen. Whaaa!
Heel, heel, heeel leuk 😁😁😁.
Ineens ben ik fris wakker en klaar voor een lekkere gezellige pizza-avond en iedereen die veel te vertellen heeft. Dankewel aan het ontvangstcommite 😘😘😘.
Twee dagen later wandelen Luc en Linda nog even mee tot afscheid en neem ik monter de Fernpas via de omgekeerde Compostellaroute/via Claudia. Nu verder naar de Reschenpas 😊.