Na Schnelldorf loop ik netjes naar het Zuiden tussen links een nog erg jonge kronkelende Wornitz en rechts, op oorvriendelijke afstand, de huilende A 7. 
Juist voorbij het dorpje Larrieden stopt een vrouw en maakt me, ietwat bezorgd, attent op mijn niet erg zichtbare kledij. Ondertussen duw ik haar twee keer zachtjes naar de berm vanwege passerende auto's 😊. Gerlinde nodigt me uit op een koffie bij haar thuis samen met dochter Vegrinde (Zwitserse voornaam) en nog een zoon. Het minstens zevenvoudige prijsbeest van het gezin is - hoe kon ik dat missen -  een klein pluizig wit hondje. De living is volledig gevuld met hangende, staande, zittende, geschilderde en geborduurde kleine hondjes waar ik ook op zit.
Het beestje is heel geliefd maar heeft ook een stipte dagelijkse routine en blijft achter het hekkentje. Er volgt een interessant gesprek met warme mensen. Ik krijg naast koffie ook nog een soepkom rozijntjes voor mijn neus waar ik op karakter maar af en toe 3 vingertoppen in steek. Zij kennen via facebook ook nog een vrouw die heel de wereld afreist met een kleine rugzak van 5 kg en googlen met grote interesse mijn blog. 

Op hun aanraden passeer ik eerst langs Dinkelsbuhl dat gespaard bleef van bombardementen en vergaap me aan de vele grote fris opgeschilderde vakwerkhuizen. 
Mijn smartphone geeft vanaf 18 uur regen met wel 5 pletsende druppels. Assepoester heeft dus na haar vegetarische ravioli nog tijd en plaats voor een kleine (twee bolletjes ☝️) "Heiße Liebe" en kort bezoek aan de mooie kerk, dribbelt dan haar snelste twee en een halve km ooit naar het pension in Segringen, en is op tijd binnen... voor een droge nacht 🤗.
De passage door Nördlingen, met ook al zo'n mooie gespaarde stadskern, fleurt de wel heel rechte fietspad-etappe naar Harburg helemaal op. Heel lang geleden sloeg, een meteoriet van wel een km doorsnede, in op die streek. In Harburg staat een paneel met goede uitleg. Vandaar dat platte gebied - eigenlijk en krater -  met die rare rotsformaties her en der. 
En ik vind er ook de, nu flinke, nog steeds kronkelende Wornitz terug. ​

Rond de stations van Antwerpen centraal of Brussel zal ik niet snel een goedkoop hotelleke boeken maar in Möckmühl is Bahnhof nr 2 nog omringd met veel groen, serveert lekker eten en passeert er maar af en toe een trein. Plus een mooi marktpleintje met een opperbest IJskaffé!
Klöster Schöntal, naast een klaterend riviertje, zal nog wel enkele zusters herbergen maar maakt ook deel uit van 13 Duits-degelijk gemoderniseerde vormingscentra. Een pelgrim krijgt 10 euro korting. Misschien idee voor een koor op reis 🤗. 
Twee dagen later check ik in bij een containerkamer van ROATEL, 3 km van Kirchberg an der Jagst. Opgefrist spoed ik me naar een hoge toren waarop een blok van SHELL waar ik zo'n 10 minuten binnen een straal van 5 meter in het rond zoek. En een hongerige Leen die weet dat er eten in de buurt moet zijn maar dat niet vindt......🤬!!
"Schande, enkel een toren naast een bouwwerf neerzetten", enz.! Terug richting container zie ik een bord "Autohof truckers" met eronder mes en vork. Ik ben nu een trucker te voet. En Ooh, in de verte een geel/rode streep van Shell 😍.  Zo'n 15 minuten later zit ik voor een trog spaghetti waar ik de helft van op krijg.
Soms moet ik toch eens terug leren denken als een autobestuurder 🤔.
Ondertussen had ik en rustdag in Schnelldorf en ging ik voor het eerst onder de A 7 door. Op naar het Zuiden.

Ik kan mezelf dan binnenlaten. Boekte ik wel het juiste type hotel? 🤔. Jawel hoor, propere eenvoudige kamer, 's avonds -  lekkere pizza  - en 's morgens bij het ontbijt alleen maar truckers 😊.
De dag erop te gast bij de Benedictijnen in Heidelberg. Prior Pahl , een hartelijke zestiger  - 35 jaar leerkracht - wil onder geen beding dat ik betaal voor mijn overnachting, tot hij bedenkt dat mijn bijdrage kan dienen voor hulp aan Oekraïne. 
Eerst koffie, dan op uitnodiging een half uur vespers, op weekdagen in het Duits.
De prior zingt voor. 3 kranige monniken geven het antwoord in opperste concentratie waarbij ze mooi samen een half toontje zakken. Om te vermijden dat het keldergezangen worden, trekt prior Pahl telkens terug dat halve toontje op. Als dat geen broederlijke zorg is. Een vierde monnik in rolstoel, zingt in gedachten mee. Hij draagt het zwarte keppeltje van een priester. Een zesde jongere monnik is op reis en de zevende is ziek.
Ik mag mee avondeten met de monniken in stilte. Een monnik leest ons een bloemlezing van gebeurtenissen voor.
Prior Pahl ruimt al even zorgzaam af.
Nadien blijkt dat de voorlezende monnik, die nu ook mag eten, 25 jaar in Rome werkte als vertaler van oude teksten - maar toen was hij nog jong! Een ondersteunende hand gaat plots van zijn kaak en hij gaat zowaar een stukje rechter zitten. 😊. Ik mag slapen tussen studenten aan wie er kamers worden verhuurd. "Maar het zijn brave". 
Toch schoon dat ze dat stukje wereld met mij deelden. En als Heidelberg verlost zal zijn van zijn wegenwerken en steigers is bezoek zeker de moeite waard!

Na avondeten, wordt het uitgebreid zoeken naar en vooruit boeken van etappe-slaapadressen. In volgorde van voorkeur en prijsvriendelijkheid: kloosters en abdijen, jeugdherbergen, scholen die kamers verhuren, pensions, en ook via de plaatselijke parochie (Pfarrgemeinde) al vraagt het laatste veel google-zoekwerk en lukt het niet vaak. In geval van nood kan ook nog ROATEL, een ingerichte container waar je digitaal in- en uitcheckt, handig dicht bij een tankshop waar ik dan ontbijt.
Na Worms zijn de gekregen etappe-afstanden meer voor lange herenbenen. De mijne kunnen 30 km occasioneel en ik besluit om ook oostelijk te gaan maar dan zuidelijker, richting Kirchberg an der Jagst. De A6 is akkoord en volgt 😜. 
Voor het boeken van adressen komt nu ook nog het vinden van behapbare wandelafstanden in de juiste richting zonder te dicht opeenvolgende hoogtelijnen. OSMand en Google maps zijn samen een goeie hulp. Zo word ik ook een beetje pionier van de Oostelijke Rome route 😊.
En wat ik leerde tussen Bingen en Worms:
Een groot winkelcentrum op de dagetappe kan ook enkel voor auto's en toebehoren zijn. Vrouwen en families gaan dan gewoonlijk nog iets drinken of eten. Mannen verdoen daar hun tijd niet mee. "Even verder die weg volgen" blijkt 5 km wandelen tot ik bij een tankstation kom waar ik mijn eerste Duitse smakelijke te grote Schnitzel eet, want die avond in ROATEL.
In Alzey is "Himmel und Erde" bloedworst met gestoofde appelschijfjes en een opperbeste puree. Hmmmm! 😋.
En dat Zonnelied zit nu eens echt overal in ! 😁

De dag erop mag ik Koblenz-Güls van bovenaf binnenwandelen. Wat een revelatie en witte huizenpracht na Andernach!
En Napoleon deed het me blijkbaar ooit voor 😛.  Ik zie een klein stukje nog altijd industriële Rijn.
Na een volgende heel afwisselende dag stuurt OSMand me via een oude vergeten (avontuurlijke 🤩) piste door het woud naar het Mühltal en verder naar Boppard. Ha toerisme! En een goeie Vietnamees op de markt.

​Na Bonn krijg ik nog onverwacht veel groen met kleine vlekjes dorp rondom mij.
In Pech flikkert het pijltje op mijn app plots als een koppig ezeltje alle richtingen op behalve de naar links aangeduide app-route. De vrouw die volhoudt dat er links voor mij gedaan is met Pech en ik helemaal terug moet, neem ik best ook niet mee als gps!
Ik sla een vroeger weggetje in en na enkele meters werken route en pijltje terug samen. Het pijltje had gelijk. Via het ongewenste weggetje had ik wel erg steil een kloof moeten afdalen en stijgen. Brave zorgzame pijl! Ik vind er ook de, volgens de gps-dame, niet bestaande kerk en gesloten guesthouse/café.
Een boterhammetje en appel op de kerktree in het zonnetje smaakt ook 😊.
Hop, snel weg van Pech!
Het gastgezin van de avond baart me wel wat zorgen. Na de eerste hartelijke mail krijg ik geen antwoord op de 2 volgende, op de derde dat ik er morgen aankom, lees ik dat het dan (gelukkig) ook past. Het opgegeven telefoonnummer is niet aangesloten op het netwerk.
Eens in Bad-Bodendorf blijkt de straat niet te kloppen maar bereidwillige buurtbewoners tonen het juiste huis. Aan de deurbel hangt een briefje "Aanbellen bij de bovenste deur". Ik zie er maar één. Maar dan komt er een erg hartelijke jonge vrouw van de andere kant van het huis op de helling.
Het jonge gezin heeft 3 kleine kinderen, Clement, een kruipertje 🤩, Peter een pronte peuter die me, bij vertrek de volgende dag, een gemeende volwassen hand geeft en Roanna, een flink blijgezind meisje dat zich graag verkleedt.
Elke avond voor het slapengaan en elke ochtend voor vertrek wordt voorafgegaan door een erg kindvriendelijk gebedsmomentje met duidelijk kruisteken voor het huisaltaar. Papa Hartmut en mama Johana zingen dan telkens 2 stemmig een kerkliedje en de kinderen spelen lukraak op een kindertrompet of klokkenspelletje. Ze moeten eigenlijk niets en nemen ervan mee wat ze kunnen naar voorbeeld van hun ouders. Echt schoon! 🥰 Soort Suzuki-methode om de tweede werkelijkheid binnen te halen? 🤗
Voor vertrek krijg ik nog een massieve platte medaillon van toch zo'n 7 cm mee ter herinnering aan hun verloving in Rome. Of ik dat voor hen mee wil nemen omdat zij dat zelf niet meer kunnen doen. Toch onder de indruk steek ik het bij mijn kaarten. Voortaan zijn we met zijn zes onderweg 😊​
En dan eindelijk de Rijn 😁